Sztuka romantyczna

Théodore Rousseau | Szkoła malarzy Barbizon

Pin
Send
Share
Send
Send





Théodore Rousseau, w całości Pierre-Étienne-Théodore Rousseau (ur. 15 kwietnia 1812 r., Paryż, Francja - zmarł 22 grudnia 1867 r., Barbizon), Francuski malarz, który był liderem Barbizon szkoła malarzy krajobrazu. Jego bezpośrednia obserwacja natury uczyniła z niego ważną postać w rozwoju malarstwa pejzażowego.




Rousseau, syn krawca, zaczął malować w wieku 14 lat. W latach dwudziestych XIX wieku zaczął malować na uboczu bezpośrednio z natury, co było wówczas nowością. Chociaż jego nauczyciele byli w tradycji neoklasycznej, Rousseau oparł swój styl na szeroko zakrojonych badaniach holenderskich malarzy krajobrazu z XVII wieku i pracy takich współczesnych Anglików jak Richard Parkes Bonington i John Constable. Jego wczesne pejzaże przedstawiają naturę jako dziką i niezdyscyplinowaną siłę i zyskały podziw wielu czołowych francuskich malarzy i pisarzy romantycznych.


W 1831 r. Rousseau zaczął regularnie wystawiać się na Salonie Francuskim. Ale w 1836 r. Jego Zejście bydła (do. 1834) został odrzucony przez jury, podobnie jak wszystkie jego zgłoszenia w ciągu następnych siedmiu lat. Pomimo cenzury w salonie jego reputacja wciąż rosła.
Rousseau po raz pierwszy odwiedził obszar Fontainebleau w 1833 r., Aw następnej dekadzie osiedlił się w wiosce Barbizon, gdzie pracował z grupą malarzy krajobrazu, w tym Jean-François Milleta, Julesa Dupré, Narcisse-Virgile Diaz de La Peña i Charles-François Daubigny. Ich cele artystyczne były podobne i stali się znani jako szkoła Barbizon. W tym okresie Rousseau wyprodukował takie spokojne pastorały, jak Under the Birches, Evening (1842-44), odzwierciedlając wpływ Constable.



Po rewolucji w 1848 r. Salon na krótko złagodził swoje standardy, a Rousseau ostatecznie otrzymał oficjalne uznanie jako ważna postać francuskiego malarstwa pejzażowego. Jego prace były dobrze reprezentowane w Powszechnej Wystawie w 1855 r. I został przewodniczącym jury sztuk pięknych w Powszechnej Wystawie w 1867 r. Obrazy Rousseau stanowią po części reakcję na spokojne wyidealizowane krajobrazy neoklasycyzmu. Jego drobne pociągnięcia pędzlem o silnej fakturze zapowiadały pociągnięcia impresjonistów. | © Encyclopædia Britannica, Inc.







































ROUSSEAU, Théodore. - Pittore, nati a Parigi il 15 aprile 1812, morto a Barbizon il 22 dicembre 1867. Dopo a fatto gli studi secondarî ed aver pensato per un istante a entrare al politecnico, il R., che fino da bambino s'era appassionato al disegno , imparò a dipingere in qualche studio classico che subito abbandonò. E se ne andò così, solitario, piazare il suo cavalletto nei dintorni di Parigi, preoccupandosi solamente di riprodurre con esattezza ciò che vedeva. Nel 1830 passò l'estate nell'Alvernia; nel 1832 in Normandia e cominciò a esporre al Salon del 1833. Quando nel 1835 il suo quadro Descente des vaches des hauts plateaux du Jura (L'Aia, Museo Mesdag) fu rifiutato al Salon e trattato come ”cosa mostruosa", R. se ne andò a Barbizon, allora piccolo villaggio al limite della foresta di Fontainebleau, dove si era già riunita una colonia di artisti; ma, di natura aspra, egli non si unisce agli altri, e se ne parte di buon mattino per gli angoli pière selvaggi della foresta, fra cui le gole di Āpremont Da allora - ed è ciò che costituirà la sua gloria - diventa il pittore degli alberi In un viaggio in Vandea, fatto nel 1837, dipinge L'allée des châtaigniers (Żaluzja) che la giuria del Salon rifiuta, ma che H. Périer acquista na 2000 franchi. Dal 1840, legato d'amicizia al Dupré, fa con lui parecchi viaggi, specialmente nella Creuse e nelle Lande (1844, Marais des Landes, Luwr); s reca anche all'ŷle-Adam a trovare il Dupré e dipinge parecchie località della valle dell'Oise.
Quando nel 1848 la seconda repubblica tolse all'Institut il diritto di ammissione al Salon, il R. poté presentarvi un grande di lavori.
Ricevette anche dallo stato l'ordinazione della Sortie de forêt à Fontainebleau (Żaluzja). All'esposizione del 1855 gli fu riservata un'intera sala con decamps, ciò che gli valse una vera apoteosi. Ma il successo non lo inebriò; semper meno attirato dal mondo e da Parigi, nel 1849 si ritirò definitivamente con la moglie e i figli a Barbizon, dove ritrovò i suoi vicini e l'amicizia del Millet. Un attacco di emiplegia lo tolse al suo lavoro all'età di 56 anni.
Il R. è il capo di quella scuola francese di paesaggio che, alla metà del sec. XIX, oppone la natura all'uomo e cerca nelle foreste una emozione pura e quasi religiosa. Le sue lettere esprimono perfettamente questo amore mistico per l'albero, al di là del quale egli ritrova Dio. Il suo allontanamento dai Salons lo porta a non sacrificare in nulla il suo ideale. Egli rifugge dai facili accomodamenti, concepisce semper il quadro come un complesso, e-trascura, quando è necessario, il particolare. Il suo disegno è un'architettura alla quale dànno vita colore e tocco costantemente variati. | di Pierre Lavedan - © Treccani, Enciclopedia Italiana

Pin
Send
Share
Send
Send